Winter at sea: Een eerlijk zeemansgraf by Jan Jacob Slauerhoff

A loose translation. There simply is no good translation that I can write. Most of the beautiful old Dutch is disappeared, even modern Dutch would not compare. I think if you yourself sail, you can maybe hear it in the English.

No deep meaning, only lovely description by the ship’s doctor…

The sea’s edge shifts cruel, the waves tumble wild,
From mild and green, abruptly broken, leaden and gray;
One night, there is the wind that shivers through open sky,
Next, akin to sudden death, the cold.

About rock islands without tree or grass,
Resting abandoned in time-worn space,
Blossoms only the fierce and unruly growth
Of rapidly rising, quickly wilting foam.

Aboard the ship on which no soothing fires burn,
The cold nestles itself in, for a long journey;
Against walls by night creaks awakened,
The floating ice grinds and shatters itself.

Winter op zee
De kim wordt wreed, de golven tuimlen wild,
Van mild en groen, spoorslags hardgrijs en grauw;
Eén nacht waarin de wind door ‘t luchtruim rilt,
Dan, als een plotselinge dood, de kou.

Om rotseilanden zonder boom en gras,
Liggend verlaten in het oeroud ruim,
Bloeit slechts ‘t onstuimig en verward gewas
Van ‘t snel opschietend, snel verwelkend schuim.

Op ‘t schip waarin geen vuren troostend branden,
Nestelt de kou zich voor een lange reis;
Tegen de ‘s nachts wakkergekraakte wanden
Kruit en verbrijzelt zich het drijvend ijs.

Een eerlijk zeemansgraf (1941)

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s