J.C. Bloem, “How notably stiller death is compared to sleep.” #inmemoriam

The rhythm is slightly off, but I think it conveys the mood better.

From: In memoriam

And this stayed with me forever,
How notably stiller death is     comparedto sleep,
That it is a daily marvel to live,
And that we, with every ‘wakeningawaken     as if from death.

Another ending, bit more awkward:

And this stayed with me forever:
How notably stiller death is compared to sleep,
That it is a daily marvel to be alive,
And that we with every ‘wakening    are       resurrected.

“En voor altijd is mij bijgebeleven:
hoe zeer veel stiller dood dan slapen is;
dat het een daaglijks wonder is, te leven,
en elk ontwaken een herrijzenis.”

J.C. Bloem

Geheel:
De blaren vallen in de gele grachten;
Weer keert het najaar en het najaarsweer
Op de aarde, en de donkre harten smachten
Der levenden. Hij ziet het nimmermeer

Hoe had hij dit bemind, die duistre straten
Die atmosfeer van mist en zaligheid,
Wanneer het avond wordt en het verlaten
Plaveisel vochtig is en vreemd en wijd.

Hij was geboren voor de stille dingen,
Waarmee wij leven—maar niet even lang—
waarvan wij ‘t wezen slaken in ons zingen,
Totdat wij zinken, en met ons de zang.

Het was een herfst als nu: de herfsten keren,
maar niet de harten, na hun korten dag;
Wij stonden, wreed van menselijk begeren,
In de ademlooze kamer waar hij lag

En voor altijd is dit mij bijgebleven:
Hoe zeer veel stiller dood dan slapen is;
dat het een dag’lijks wonder is, te leven,
en elk ontwaken een herrijzenis.

Nu weer hervind ik mij in het gewijde
Seizoen, waar de gevallen blaren zijn
Als het veeg zonlicht van een dood getijde
En denk: hoe lang nog leef ik in die schijn?

Wat blijft ons over van dit lange derven,
Dat leven is? Wat dat ik nog begeer?
voor hem en mij een herfst die niet kan sterven;
zon, mist en stilte, en dan voor immermeer.

 

Advertisements

Song Cycle of the Moon Bone, Wonguri-Mandjigai people. #nativelivesmatter #LifeLivedLikeaStory 1/3

Song Cycle of the Moon Bone

…The prawn is there, at the place of the Dugong, digging out mud with its claws
The hard-shelled prawn living there in the water, making soft little noises.

They are sitting about the camp, among the branches, along the
.        back of the camp;
sitting along in lines in the camp, they’re in the shade of the paperbark
.        trees:
sitting along in a line, like the new white spreading clouds;
In the shade of the paperbarks, they’re sitting like resting clouds.
People of the clouds, living there like the mist; like the mist sitting
.        resting with arms on knees,
In here towards the shade, in this Place, in the shadow of paperbarks.
Sitting there in rows, those Wonguri-Mandjigai people, paperbarks
.        along like a cloud.
Living on cycad-nut bread; sitting there with white-stained fingers,
Sitting in there resting, those people of the Sandfly clan…
Sitting there like mist, at that place of the Dugong… And of the
.        Dugongs Entrails…
Sitting resting there in the place of the Dugong…
In the place of the Moonlight Clay Pans, and at the place of the
.        Dugong…
There at that Dugong place they are sitting all along.

The prawn is there, at the place of the Dugong, digging out mud
.        with its claws…
The hard-shelled prawn living there in the water, making soft little
.        noises.
It burrows into the mud and casts it aside, among the lilies…
Throwing aside the mud, with soft little noises…
Digging out mud with its claws at the place of the Dugong, the place
.        of the Dugong’s Tail…
Calling the bone bukalili, The catfish bukalili, the frog bukalili, the
.        sacred tree bukalili,
The prawn is burrowing, coming up, throwing aside the mud, and
.        digging…
Climbing up on to the Lotus plants and onto their pods…

(Note from book: bukalili mans sacred epithet, power name)

 

USED: The New Oxford Book of Australian Verse at Abebooks!
chosen by Les A. Murray

Charles Bukowski- The Night I Was Going To Die.

The Night I Was Going To Die

Written by: Charles Bukowski

 
 the night I was going to die
I was sweating on the bed
and I could hear the crickets 
and there was a cat fight outside
and I could feel my soul dropping down through the 
mattress
and just before it hit the floor I jumped up
I was almost too weak to walk
but I walked around and turned on all the lights
and then I went back to bed
and dropped it down again and
I was up
turning on all the lights
I had a 7-year-old daughter
and I felt sure she wouldn't want me dead
otherwise it wouldn't have
mattered
but all that night
nobody phoned
nobody came by with a beer
my girlfriend didn't phone
all I could hear were the crickets and it was
hot
and I kept working at it
getting up and down
until the first of the sun came through the window
through the bushes
and then I got on the bed
and the soul stayed
inside at last and
I slept.
now people come by
beating on the doors and windows
the phone rings
the phone rings again and again
I get great letters in the mail
hate letters and love letters.
everything is the same again.

Eerste Verzen. J.J. Slauerhoff. Working on translation.

Eerste Verzen. J.J. Slauerhoff

[…] Dit is het leven met den dood verzoenen:
Dat alle oogsten wortlen in het doode,
Dat grauwe gronden rozen overrooden;
Uit de vermolmde woeker, het verfoeisel,
Zal Vrijheid stijgen, een volvruchtig bloeisel.

[…]
Mijn teedre vreugden zijn gevormd in porselein,
Anders dan zeer bezorgd raak ik hun randen niet;
De azuren geurwolk die mijn blonde thee ontvliedt,
Ontvoert vervluchtend ‘t leed en houdt mijn zielsrust rein.
[…]